Op de Facebook pagina van Happy Single Moms lees ik het dikwijls, uitspraken van (meestal) moeders die niet willen dat de vader van hun kind betrokken is in het leven van hun kind. Zij willen hun kind beschermen tegen de vader wegens redenen op het gebied van veiligheid. Dit kan zijn omdat hun ex narcistisch is, omdat zij jaren niet naar hun kind hebben omgekeken of bijvoorbeeld omdat hun ex gewelddadig naar hunzelf zijn geweest.

Wanneer een ouder (en dat kan zowel de vader als de moeder zijn) een gevaar is voor het kind, dan moet daar zeker actie op worden ondernomen. Maar is het altijd zo dat ouders hun kinderen beschermen? Of beschermen sommige ouders ook hun eigen ego? Zijn ze misschien zelf zo gekrent dat zij zelf niets meer met hun ex partner te maken willen hebben? Dit is geen oordeel, maar een vraag die ik mijzelf dikwijls stel. Het moet toch wel heel heftig zijn, dat je als ouder ‘beslist’ dat jouw kind de andere ouder niet meer mag zien.

De vader van mijn kind heeft ervoor gekozen om niet in haar leven te zijn, ze is inmiddels bijna twee jaar. Mocht hij ineens op de stoep staan omdat hij contact met haar wil, dan ga ik je eerlijk vertellen dat ik daar niet op zit te wachten. Ik zou het liefste de vader van mijn kind nooit in ons leven hebben. Het liefste heb ik dat hij weg blijft en dat hij nooit een rol in ons leven gaat spelen. Maar het gaat niet om mij. Het gaat er niet om wat ik wil, om wat ik voel, of om wat mij misschien is ‘aangedaan’. Het gaat om mijn dochter. Het gaat erom wat zij wilt en mijn gevoel doet er helemaal niet toe.

Dat ik de vader van mijn kind niet in ons leven zou willen hebben, wil overigens niet zeggen dat ik het voor mijn dochtertje wel het liefste zou willen. Zij verdiend een vader en ik vind het hartverscheurend dat een vader zijn eigen vlees en bloed kan negeren. Daarom vind ik het ook zo pijnlijk om te zien dat ouders hun kinderen bij de andere ouder vandaan kunnen houden of het de ander heel erg moeilijk maken, als dit gebaseerd is op redenen die meer met hunzelf dan hun kinderen te maken hebben.

Maar het moet toch een intens dilemma zijn, wanneer je als moeder (het is meestal de moeder) jarenlang alleen voor je kind hebt gezorgd en dan staat je ex op de stoep en wilt ineens een rol gaan spelen. Niet alleen is dat pijnlijk voor de moeder, maar ook voor het kind. Voor het kind is de vader dan eigenlijk een vreemde, een man die hij/zij nooit heeft gezien. En welke beslissing maak je dan? Want natuurlijk wil je je kind niet de vader ontnemen, maar hoe weet je dat hij de benen niet weer neemt? Ik kan me goed voorstellen dat veel moeders op zo’n moment de keuze maken hun kind te beschermen en de vader het contact verbieden. Maar van de andere kant… Misschien gaat het wel goed, en dan ontneem je je kind dus een vader. Het lijkt me zo ontzettend lastig om zo’n keuze te moeten maken, want je weet gewoon niet hoe de toekomst gaat lopen.

Of een ander voorbeeld, je ex is vreemd gegaan. Natuurlijk is het verschrikkelijk wanneer je ex bijvoorbeeld is vreemdgegaan en nu samenwoont met die persoon. En natuurlijk is het verschrikkelijk voor jou, wanneer jouw kinderen daar naar toe gaan. Misschien wil je wel ergens dat ze de nieuwe partner van je ex een verschrikkelijk persoon vinden, je ex heeft je immers verlaten voor hem of haar. Maar zou je eigenlijk juist niet blij moeten zijn wanneer je kinderen goed overweg kunnen met de nieuwe partner? Want of jij het nu leuk vindt of niet, die persoon speelt toch een rol in het leven van je kinderen. Dan is het toch fijner dat ze met elkaar op kunnen schieten dan dat je kinderen de helft van de tijd ergens zitten waar ze niet gelukkig zijn….

Mijn dochter heeft een vader, maar die wil geen contact met haar. Hij heeft daar zijn redenen voor, maar is er ooit een goede reden om je kind in de steek te laten? Wegen de problemen die je als volwassene hebt zwaarder dan het verdriet die je een kind aan kan doen? Ik vraag het mij af… Ik denk dat je als ouder altijd de gevoelens van een kind boven die van jezelf moet zetten.

En zo zou het toch eigenlijk ook moeten zijn? Het belang van de kinderen moet toch altijd voorop staan? Gevoelens van ouders doen
er toch eigenlijk niet meer toe? Want ook al heeft jouw ex jou pijn gedaan, dat wilt toch niet meteen zeggen dat hij/zij ook je kind pijn gaat doen? En als jouw ex is vreemd gegaan, tegen je heeft gelogen of jouw slecht behandelde, dan wilt dat toch niet meteen zeggen dat hij/zij een slechte vader of moeder is? En ook al is jouw eigen situatie nog zo slecht, daar zou een kind toch niet onder hoeven lijden?

Het is een moeilijke discussie die zeker twee kanten heeft en waar niemand een unanieme uitspraak over kan doen. En dat maakt het ook zo verdomde lastig. Natuurlijk doe je als ouder zijnde wat het beste is voor je kind, staat het geluk van het kind voorop en handel je altijd voor dit geluk. Maar wat als je het even niet meer helder ziet? Wat als je gevoel en je blik vertroebeld is, door ruzie met je ex of doordat jouw ex jouw in jouw ogen van alles heeft aangedaan? Wat dan? Mist een kind dan een groot gedeelte van zijn leven 1 ouder..?

About Myra de Wildt

Single Mom | Oprichtster platform happysinglemoms.nl | Happy Single Moms is het grootste & leukste platform voor alleenstaande moeders en alleenstaande zwangere vrouwen in Nederland en België.

6 Comments

  • mirfet schreef:

    help,
    ik ben een moeder van 6 jaar oud kind ,de vader samen met jeugdzorg hebben gezorgd dat ik mijn kind niet meer mag zien allen een dag per 14 dagen en een dag op de vakanties.
    ik ben gewoon doodnormaal moeder ik heb geen problemen ik heb mijn kind niet mishandled.
    mijn kind hebben we 6 jaar gelden geadopteerd uit mijn land ik ben moslim en buitenlander en hij is nederlanders geen geloof, nu de vader heeft nieuw vrinden en wil scheiden (18-2-2016 gescheiden ) en omdat ik niet in de zelfde dorp nu woont en moslim mag ik mijn kind niet opvoeden en geen band met hem mag opbouwen.

    kan iemand mij helpen A.U.B.
    m mohamed

  • Luna pauwaert schreef:

    Mijn moeder verbied mij ervan al van mijn 11 jaar dat ik niet meer mijn vader mag zien. Terwijl hij niks mis heeft gedaan. Hij doet alles eraan om mij te zien en ook. Ik ben ondertussen 17,5 en de situatie is er nog niet op verbeterd. Ik moet al liegen om mijn vader te zien of als ik een brief wil sturen. En als de waarheid dan uitkomt ben ik dan een slecht persoon of word ik crapul genoemd. En mag ik mijn broers ook al niet meer zien. Dus als ik weet wat ik kan doen, help mij dan alstublieft want ik ben het echt meer dan beu. Mijn naam is Luna Pauwaert

  • Hanne schreef:

    Herkenbaar verhaal, over een vrouw uit het buitenland nemen en dan samen met Jeugdzorg de kinderen afpakken. Het is een soort mishandeling van buitenlandse vrouwen waar Nederlandse mannen zich aan schuldig maken. Echt walgelijk. Geen goed woord voor over.

    Gelukkig heb jij (schrijftster van deze column) je prioriteiten in orde en gaat het jou in eerste instantie om je kind.

  • Anoniem schreef:

    En hoe zit het dan als je twijfels hebt of je kind veilig is bij de vader?

    • Baankreis schreef:

      Nou dat heb ik dus precies zo!! Wat als ik zeker weet dat mijn kinderen niet veilig zijn bij mijn narcistische ex! Hij houdt zich bezig met criminele activiteiten en niet te broerd om kinderen bij besprekingen met zijn criminele vrienden te hebben. Al ruim 2 wkn neemt hij telefoon niet voor de kinderen op uit boosheid naar mij. Terwijl meneer zelf fout is door mijn vrienden kennissen en familie te bedreigen. Zijn uitspraken kinderen beter af pleeggezin hij wil geen verantwoordelijkheid voor ze afleggen alimitatie wil ie niet. Maar (zijn woorden ) lekker uitvechten rechtbank. Maar wel over rug van kinderen. Zijn kinderen zijn bang voor hem willen niet naar hem toe. Hij heeft rare bedreigingen gedaan waar kinderen bij waren zoals huis brand steken. Zwaar oversext erg agressief.

    • ... schreef:

      Dan moet je helaas al bewijzen voorleggen 🙁

Leave a Reply