De samenleving verandert, het samen leven is veranderd-Iris-Gundel-Heppee-app

Steeds meer oog en aandacht is er voor het thema ‘scheiding’. En gelukkig! Als we spreken over 70.000 kinderen per jaar die hiermee te maken krijgen is dit ook zeker wel een gespreksonderwerp. Tegenwoordig is het een uitzondering om iemand te spreken die niét in zijn omgeving met scheiding te maken heeft.

Ik vind het nu tijd voor het preventieve deel van dit geheel.



Verouderd systeem

De Nederlandse politiek is ook in beweging. Ook zij zien in dat het anders moet, ja omdat het anders kan. Discussies over de huidige partneralimentatie. Als je gaat trouwen, dan automatisch op huwelijkse voorwaarden in plaats van in gemeenschap van goederen. Maar is het überhaupt een taak voor de overheid? In die zin dat zij regels zouden maken om scheidingen wellicht in betere banen te leiden, of waarmee zij bewustwording bij het aangaan van relaties realiseren. Moeten we wel willen dat de politiek zich hiermee gaat bemoeien? Of is dit juist de enige manier? Waar in ieder geval geen twijfel over bestaat is het feit dat het huidige systeem is verouderd. Het systeem waarin een juridisch gevecht tussen ouders de overhand neemt in het proces is echt niet meer van deze tijd.

Het loopt nog achter op de huidige problematiek in scheidingsland. Als je zelf een beeld zou mogen schetsen, zou je dan heel abstract twee partijen (alleen al daardoor automatisch in wedstrijdvorm) de ‘deelnemers’ laten vertegenwoordigen. Om vervolgens door een vreemde die de oorzaak van de breuk niet achterhaalt, de kinderen uit dat gezin niet kent, de situatie in de toekomst niet kan overzien met de feiten die er liggen, de beslissingen laat nemen. Beslissingen voor het gehele, gebroken gezin. Want hop, dan is het opgelost!

Belangen samenleving

De uitdagingen waar deze hele samenleving mee kampt liegen er niet om. Ouders die soms zonder goede begeleiding door een willekeurige rechter beslissingen laten nemen met verstrekkende gevolgen voor de rest van hun levens én die van hun kinderen. Ouders die geen contact kunnen hebben met de advocaat van hun toekomstige ex-partner omdat dit ‘belangenverstrengeling’ zou zijn. Ouderschapsregelingen die online worden gemaakt in twee a4. Welke “belangen” hebben we het hier over?

Dit zijn mijns inziens heel kort benoemd een paar schrijnende voorbeelden van de huidige gang van zaken. We zijn er echt nog lang niet. Opnieuw en opnieuw blijkt het kind de dupe te zijn van de keuzes die ouders maken bij een scheiding.

Willen mensen nog wel hun hele leven met elkaar zijn?

Bespreekbaar maken

Wat ik heel interessant vind is dat al die ervaringen natuurlijk ook weer worden meegenomen in de volgende generatie. Hoe ga jij zelf om met relaties en met wellicht een eigen gezin? Als jij zelf nooit een goed voorbeeld hebt gehad kan dit nog knap lastig zijn. En dat is juist waar het mij dan ook om gaat. Veel onderzoeken tonen het belang van de aandacht rondom scheiding aan. Echter, met verhalen, ervaringsverhalen van elkaar, kunnen we concreet stappen in de goede richting maken met elkaar. Ik wil mensen aanzetten tot nadenken. Ik heb geen oplossing, ben alleen wel zeker van mening dat het concreet bespreekbaar moet worden gemaakt.

Het gesprek rondom scheidingen is namelijk al steeds meer geopend en de aandacht voor kinderen binnen een scheiding is ontzettend toegenomen.
Maar het aantal vechtscheidingen neemt toe. Het aantal verbroken relaties tussen ouder en kind na een scheiding is nog steeds ontzettend hoog. De hoeveelheid scheidingen die er sowieso tegenwoordig heerst is in feite schrikbarend. Willen mensen nog wel hun hele leven met elkaar zijn?

De volgende generatie samenzijn

En dan hebben we het dus óók echt over de volgende generatie. Hoe gaat dat eruit zien? Zijn langdurige relaties dan nog wel realistisch? Als we zien hoeveel schade het met zich mee kan brengen voor kinderen uit ‘gebroken gezinnen’. Waar doen we goed aan? Slechts wat regels aanscherpen in de wet, is dat voldoende?

Zo heel af en toe komt er in het nieuws ook wat voorbij over het feit dat ook scholen hierin hun steentje moeten gaan bijdragen. Hoe gaan we tegenwoordig nog met elkaar om, zeker ook in relaties? Naar mijn mening berust daar werkelijk waar tegenwoordig nog teveel een taboe op. Waarom zou dit niet juist een weggelegde taak voor scholen zijn! Om kinderen los van het rekenen en de taal ook mee te geven hoe met elkaar om te gaan, met de macht van het internet, met alle ontwikkelingen in deze moderne samenleving.

Het is helemaal niet bedoeling om de volledige gang van zaken in een negatief daglicht te zetten. Er zijn absoluut ongelofelijk veel stappen in de goede richting gemaakt. Ik vraag me wel kritisch af waarom het aantal vechtscheidingen dan toeneemt. En waar ik me al helemaal mee bezig houd: waar gaat dit naartoe in de volgende generatie relaties? Want nogmaals: waar doen we dan goed aan?

De hoeveelheid scheidingen, de huidige gang van zaken, de volgende generatie samenzijn.
Het gesprek is nu open, en nu door.


About Iris Gundel

Auteur boek: Schei eens uit - Student - Spreker - Young Talent bij Talentenacademie - Kind&Scheiding Settlement - Trainer LMO Opleidingen