Gastdocent

Gisteren was het zover. Voor de 2e keer, mocht ik gastdocent zijn bij het hoorcollege scheidingsmediation aan de Hanze Hogeschool in Groningen. Een groep van 25 studenten. Veel relatief droge stof komt voorbij en dit wordt gewoon aangehoord.
Waar komt er beweging? Als het gaat over de belangen van kinderen. Een aantal vertellen over hun eigen ervaringen. Twee jong volwassenen die tevreden zijn zoals het is gegaan en een goed contact hebben met beide ouders. Ze mochten meedenken en meepraten. Hun wensen kenbaar maken. De ideale omstandigheden door ouders, tijdens een co-ouderschap, gecreëerd. Wat daardoor gunstig werkte voor de kinderen.

Helaas ook een paar slechte ervaringen. Een studente vertelde over het verlies van goed contact met haar vader. Alleen op haar voorwaarden heeft ze nu summier contact met hem. Dat maakt het voor haar leefbaar. Een voorgeschiedenis met een vader die in de gevangenis terecht was gekomen en een verslavingsverleden heeft. Ook deze vader en dochter hebben het wettelijke recht om met elkaar in contact te blijven. Moet je een omgangsregeling afdwingen via de rechter of toch maar luisteren naar wat het kind wil?

Preventie

Een andere studente merkte vervolgens op dat iedereen kinderen mag krijgen en dat niet elke ouder geschikt is als opvoeder/ouder. Ze verwees naar een tv programma die ik niet ken en ik, na het horen van haar woorden, ook niet wil kennen. Discussie ontstond over het volgen van een verplichte training over hóe je je ouderschap gaat vormgeven. Net zoals een zwangerschapscursus die je voorbereidt op de bevalling. Onduidelijk werd wanneer je die cursus dan moest gaan volgen: voor of juist na de zwangerschap. Ze kwamen er niet uit. Logisch natuurlijk. Zwanger worden is een natuurgegeven. Sommige mensen overkomt het, want de natuurkrachten zijn soms sterker. Wie heeft er nog nooit onbeschermd seks gehad?!
Ook al volg je als nieuwbakken ouders de ouderschapscursus: niet iedereen heeft het vermogen om er iets mee te doen. De ideale wereld is niet haalbaar. Toch zou het voor veel jonge ouders goed zijn om zich voor te bereiden op hun veranderende rol. De kersverse moeder die paar partner ineens veel minder ziet staan, omdat ze totaal gefixeerd is op haar kinderen. Ook een natuurgegeven. Zo gaat het in de dierenwereld ook. Er zijn stellen die daar écht niet mee om kunnen gaan. Manlief ziet een vrouw die zich heel anders gedraagt en ineens heel andere dingen belangrijk vindt. Hij komt op de 2e plek. Verstoten van zijn troon door zijn eigen kind! Een beetje man met zorgende kwaliteiten kan daar nog wel in meegaan maar er zijn grenzen! Een andere man gaat weer extra met zijn vrienden op stap. Pilsje pakken, net iets te veel gedronken en dan staat een kruitvat vol hormonen thuis op je te wachten want de baby bleef steeds huilen!

Een bron van ergernissen, conflicten en de eerste haarscheuren gaan komen. Niet geleerd om met deze veranderingen om te gaan en om dit uit te praten. En dan? Hoe moet het dan verder? Kortom steeds meer ouders gaan scheiden terwijl ze nog maar pas ouders zijn en niet geleerd hebben om met deze ingrijpende veranderingen om te gaan. Vanwege de komst van kinderen moesten ze immers ook nog verhuizen naar een omgeving die fijn is voor kinderen om in op te groeien. Ook een grote verandering die enorm veel stress oplevert. Mama gaat parttime werken en dan is de druk voor papa groter om toch een leuk inkomen te verwerven. Het leven met kinderen wordt duurder en het inkomen lager.

Verhuisstress, babystress, geldstress én relatiestress! Het is bijna een wonder dat jonge ouders deze jungle overleven.

Professionaliseren

Deze HBO studenten laten zien dat ze willen nadenken en praten over deze dingen. Op de vraag van mij, hoe ze denken over het begeleid worden door professionals tijdens die belangrijke stressvolle veranderingen in het leven én tijdens een scheiding, reageerden ze allemaal positief. Juist in het belang van de kinderen. Vervolgens gooide ik Ed Spruijt en zijn onderzoek naar scheidingskinderen in de groep. Immers, het sluit haarfijn aan bij de adviezen die hij geeft. Dit na 25 jaar onderzoek naar scheidingskinderen. De twaalf belangen van scheidingskinderen is nu zo ongeveer mijn bijbel geworden en ik ben niet eens gelovig! Ik geloof wel dat het anders moet in onze maatschappij. Dat we met elkaar de verantwoordelijkheid horen te nemen om zoveel scheidingsellende te voorkomen. Preventie ontbreekt grotendeels. Ik geloof in preventie. Ook de Kindbehartiger zien ze als een waardevolle aanvullende professional die voor rust en stabiliteit kan zorgen.

Heppee app staat voor vertrouwen & transparantie

Mooi om te zien dat tijdens het event “De ideale scheiding” er allemaal mensen (zelfs uit België) aanwezig waren die hieraan hun steentje willen bijdragen. Ook de Heppee app werkt hieraan mee! De Heppee app is óók een onderdeel van professionaliseren en preventie. Het maakt transparant en zorgt daardoor voor vertrouwen. Juist vertrouwen is zo belangrijk in een scheidingssituatie.
Tijdens het college was er 1 studente die al van de Heppee app had gehoord. Er werd met verbazing op gereageerd. Há, kon ik die jonge mensen toch nog verrassen met iets digitaals waarvan ík het bestaan wél wist en zij niet! Ik heb ze aangeraden om hem voor de lol te downloaden en eens rond te neuzen om zich een beeld te vormen. Mijn info en advies werd goed ontvangen.

Leuk om zo met jonge mensen van gedachten te wisselen. Bewustwording. Van scheidingsmediation naar scheidingspreventie. Het college werd met een spontaan applaus afgesloten. Is dit gebruikelijk of heb ik écht iets kunnen brengen? Stiekem hoop ik het laatste…

Wilma Dijk

Steentje bijdragen

In het klein draag ik mijn steentje bij als scheidingsmediator/coach én als Kindbehartiger. Dit doe ik als kind van gescheiden ouders en als gescheiden vrouw. Wij hebben de professionele begeleiding enorm gemist! Aankloppen bij hulpverleningsinstanties die ook niet wisten wat ze ermee moesten en het zelfs erger maakten. Onbedoeld maar helaas wel het resultaat. Ook door rechters die een uitspraak deden op basis van minimale informatie. Helaas is die situatie vaak nog steeds zo.
Inmiddels is er wel één en ander door jeugdzorg-organisaties opgetuigd voor de ernstige gevallen. Damage control noem ik dit. Er is nog veel te leren en te verbeteren. Gelukkig wordt er nu gemakkelijker over gesproken. In 1979 rustte hier nog een taboe op.

About Wilma Dijk