Als bijzondere curator denk ik dat het belangrijk is dat je duidelijk partij kiest voor én het kind (de kinderen) én de vader én de moeder. Maar de doelstelling is toch dat je moet opkomen voor de belangen van het kind bij een echtscheiding of vechtscheiding?

In gesprek

Meervoudige partijdigheid is een begrip dat uit de ouderbegeleiding komt. Om de verschillende standpunten en visies goed te kunnen begrijpen, moet ik me kunnen inleven in de denkwereld, de achtergrond, de gevoelens en het verhaal van alle betrokkenen. Dus ga ik eerst met hen allemaal afzonderlijk in gesprek. Ook als er meerdere kinderen zijn, ga ik met elk van hen apart in gesprek. Ze verschillen immers in leeftijd en/of sekse en hebben verschillende relaties met hun beide ouders.

Erkenning en empathie

Vanuit een oprechte betrokkenheid, interesse en nieuwsgierigheid luister ik open naar het verhaal van de ander. De manier waarop iemand de situatie ervaart, neem ik heel serieus. Ik geef echter niemand gelijk noch vel ik een oordeel. Op die manier voelt iedereen zich erkend én wordt het voor mij gemakkelijker om begrip en empathie voor de ander op te brengen.

Vragen stellen

In de gesprekken stel ik best veel vragen, soms doe ik ook suggesties; ‘zou het kunnen zijn dat…?’ En ik maak gebruik van zogenaamde circulaire vragen; ‘hoe denk jij dat de ander hierover denkt?’, ‘hoe zou de ander zich hieronder voelen?’ en ‘wat denk jij dat de ander me over jou gaat vertellen?’. Over die vragen denk ik soms lang en soms helemaal niet na. Ze helpen mij vooral bij het zoeken van de puzzelstukjes om ze vervolgens op de juiste plaats te kunnen leggen.

Wensen, behoeften en belangen

Mijn belangrijkste doel is de wens en behoefte van de betrokkenen op tafel te krijgen. En dan komt meestal het belang van het kind of de kinderen vanzelf bovendrijven. Die belangen kunnen gerelateerd zijn aan de leeftijd, de ontwikkeling, de behoeften dan wel de situatie.

Zelfvertrouwen en zelfverantwoordelijkheid

Als bijzondere curator dien je behoorlijk stevig in je schoenen te staan, omdat mensen geneigd zijn om je ‘voor hun karretje te spannen’ en aan je te trekken (ook op de meest onmogelijke tijden!). Vaak is echter door de manier van gespreksvoering al iets in beweging gezet. Door de vragen hoop ik dat de betrokkenen zelf verder zijn gaan denken en hoop je dat ze in staat zijn om zich te verplaatsen in de visie, situatie van de ander. Als ik merk dat we tot een ‘en-en denken’ in plaats van een ‘of-of denken’ komen, ben ik al tevreden want dan is een oplossing vaak niet ver. De uitvoering ervan is een volgende uitdaging…

About Lijnie Reijers Yoi

moeder van een zoon en dochter | echtgenote | orthopedagoog generalist | bijzondere curator | zorgcoordinator | aikido leraar | oprichter Yoi Orthopedagogiek & Trainingen | co-auteur ‘Vertraagde start’ | blogger | ondernemer | verbinder

4 Comments

  • Marieke Lips schreef:

    Mooi Lijnie. Wat ik interessant vind, is de vraag op welke wijze jij de gesprekken en de door jou te stellen vragen opstelt binnen de gestelde taakomschrijving van de rechter. Of ga jij als bijzondere curator in de vraagstelling zo ver mogelijk om zaken in perspectief te kunnen plaatsen? En hoe leg jij aan kinderen en ouders uit wie jij bent en wat jouw rol is? Zou je daar wat meer over kunnen vertellen?
    Groet Marieke Lips

    • Lijnie Reijers schreef:

      Ha Marieke,
      De werkwijze is zoals deze door gedragswetenschappers met vaak een achtergrond in systeemtherapie, ouderbegeleiding etc. hebben. Binnen korte tijd een relatie op kunnen bouwen met alle betrokkenen door het vooral over de personen zelf te hebben; wie ze zijn en wat ze belangrijk vinden, wat ze anders zouden willen. Daarnaast uiteraard verwachtingen verhelderen en uitleg over mijn rol geven. En dan nog is het veel hoor voor kinderen en ouders. Je bent geen hulpverlener, alhoewel je dat af en toe wel graag zou willen zijn omdat je dan een traject verder op kunt pakken. We proberen daarbij zoveel mogelijk gebruik te maken van ons netwerk en naar elkaar te verwijzen. Gewoon omdat we precies weten wat we aan elkaar hebben en hoe complex en kwetsbaar de situatie is. Daar heb je goede en ervaren mensen voor nodig om dat te kunnen begeleiden. Verder zitten we natuurlijk nog volop in de pilot fase, dus druk bezig om werkwijzen te synchroniseren, richtlijnen en handvatten op te stellen.
      Ik zou hier nog heel veel over kunnen vertellen, maar dat moeten we dan maar eens face-to-face doen! Ik kijk er naar uit je te ontmoeten.
      Hartelijke groeten, Lijnie

  • Anne schreef:

    Hallo Lijnie, wat een super simpele aanwijzing eigenlijk, niet dat het altijd makkelijk uit te voeren is, maar het geeft wel heel veel mogelijkheden voor een volgende stap. Als mediator kan ik ook op deze manier werken, dat deed ik al, maar met jouw blog wordt het toch nog iets duidelijker dan dat ik het hanteer. Ik denk ook dat ouders die gescheiden zijn deze manier van communiceren zelf kunnen gebruiken. Circulaire vragen stellen. Dan ben je als ouder namelijk helemaal weg bij wat je zelf vindt en stel je je open voor de belevingswereld van je kind of de andere ouder. Nieuwsgierigheid is sowieso vaak een prachtige ingang naar open communicatie. Dank voor je woorden.
    Anne Buiskool

    • Lijnie schreef:

      Dag Anne,
      dank voor je reactie! Fijn dat je er iets aan hebt. En het helpt zowel de kinderen en ouders als mijzelf, mooie win-win situatie toch?!
      Hartelijke groeten, Lijnie

Leave a Reply