Het bericht

Ruim een jaar geleden kondigde hij het al aan: mijn ex had zijn nieuwe vriendin ten huwelijk gevraagd. Het werd tussen neus en lippen verteld bij het wegbrengen van de kinderen. Hij wilde niet dat zij mij dit nieuws zouden brengen. Wat onhandig zei ik: ‘o gefeliciteerd’ en iets als ‘dat dacht ik wel’ en we gingen weer ieder ons weegs. Teruglopend naar huis voelde ik het grote verschil tussen hoe onze levens zich inmiddels hadden gevormd. Hij heel snel weer huisje, boompje, beestje. Ik nog steeds zoekend naar de relatievorm die mij het beste past waarin ik het ideaal romantische plaatje van snel weer alles samen aan de kaak stel.

Wel of niet gaan?

Afgelopen maand was het dan zover. De uitnodiging gold voor de hele dag – avond uitgezonderd. Wilde ik mijn ex de liefde zien verklaren aan een andere vrouw? Ik onderzocht die vraag eens bij vrienden. Enkelen zeiden: ‘waarom zou je überhaupt gaan en jezelf kwellen?’ Maar ik wilde hen sowieso op de receptie komen feliciteren en gelukwensen. Beiden zie ik zo vaak rondom de kinderen en met allebei voel ik een band. Bovendien vond ik het voor de kinderen belangrijk om mijn gezicht te laten zien en hen niet het gevoel te geven dat het een gebeurtenis was waarover zij niet openlijk en vrij met mij konden praten.

Emoties? Laat het gebeuren!

De week voor de bruiloft sprak ik met een hele lieve collega die al eerder met dit bijltje had gehakt. Zij liet me nadenken over de vraag: ‘wat als het ook nog verdriet geeft of andere emoties naar boven brengt? Moet je daar dan van wegblijven of die emoties er juist laten zijn?’ Die vraag raakte me en toen ik ook nog uit andere hoek een lief steuntje in de rug kreeg, was ik erover uit. Ik was zelfs ook wel nieuwsgierig naar wat er dan nog boven zou komen en wat ik er werkelijk bij zou voelen.

Alles mag er zijn

De ceremonie en het receptiefeestje erna, ik was erbij. Het weerzien met de familie en andere gasten – ik kende immers minstens de helft van de mensen – was fijn en zelfs heel gezellig. Het bruidspaar zag er prachtig uit, en zo ook de kinderen. De ceremonie zelf waar het ging om hun liefde kon ik goed scheiden van mijn gevoel en ons verleden. Wat dat betreft hebben we de relatie als liefdespartners echt afgesloten en heb ik zelf flink gewerkt aan het emotioneel verwerken van dat verlies. Naar mijn idee een absolute voorwaarde om hier nu zo bij te kunnen zijn. Toch heb ik ook gehuild en kwamen er allerlei beelden en gedachten boven. Maar ik was niet alleen met mijn tranen. Ook het bruidspaar en sommige familieleden en vrienden waren geraakt door mijn aanwezigheid. Het was er allemaal. En het was goed.

Retrospectief

’s Avonds thuis was ik moe en blij dat deze ‘hobbel’ was genomen. Maar bovenal was ik dankbaar voor de rijke ervaring en de gedeelde emoties met lieve mensen om ons heen. Dat had ik echt voor geen goud willen missen!

Mayke Smit begeleidt als professioneel trainer en coach mensen in en na hun scheiding waar het de emotionele acceptatie en verwerking daarvan betreft. Zij debuteerde met de roman ‘Los’ – een zeer toegankelijk en herkenbaar verhaal over hoe een vrouw haar scheiding verwerkt in een trainingsgroep. In de door haar ontwikkelde training ‘Sterker uit je scheiding’ kunnen gescheiden mensen in groepsverband leren van hun verbroken relatie en een gezonde basis leggen voor nieuwe liefde. Op haar site vind je de test ‘Hoe los ben je’,

About Mayke Smit

Mayke Smit begeleidt als professioneel trainer en coach mensen in en na hun scheiding waar het de emotionele acceptatie en verwerking daarvan betreft. Zij debuteerde met de roman ‘Los’ – een zeer toegankelijk en herkenbaar verhaal over hoe een vrouw haar scheiding verwerkt in een trainingsgroep. In de door haar ontwikkelde training ‘Sterker uit je scheiding’ kunnen gescheiden mensen in groepsverband leren van hun verbroken relatie en een gezonde basis leggen voor nieuwe liefde.

Leave a Reply